Osmanlılarda Osmanlı parasının yanı sıra yabancı altın ve gümüş paralar da kullanılmıştır. Bunun nedeni, Osmanlı ülkesinde altın ve gümüş madenlerin az bulunmasıydı. Osmanlı Devleti’nde 1840 yılına kadar gümüşten “akçe” ve altından “sikke-i hasene” adı verilen paralar kullanılmıştır. Coğrafi keşiflerin sonunda Avrupa’dan gelen çok miktardaki altın ve gümüşün Osmanlı topraklarına girmesi XVI. yy. sonlarında Osmanlı parasının değer kaybetmesine neden oldu.

Fiyat Artışlarının İç Nedenleri:

– Savaşların uzun sürmesi,
– Köylülerin topraklarını terk etmesi,
– Tımar sisteminin bozulması ve bunların sonucunda üretimin tüketimi karşılayamaması.

Böylece paranın satın alma gücü azaldı ve enflasyon ortaya çıktı. Fiyatların artmasının bir başka nedeni de, devletin yasaklamasına rağmen kaçak yollardan Avrupa ülkelerine mal satmak olmuştur.

Fiyat artışlarını engellemek için devlet bazı önlemler aldı:

– Ham gümüşün kullanımı sınırlandırıldı ve dışarıya çıkışı yasaklandı.
– Yeni paraların piyasaya çıkması üzerine eski paralar ve gümüşler toplandı.
– Sahte para basımı engellenmeye çalışıldı.
– Sarraflara işleyebilecekleri kadar gümüş verildi. Ancak, bu önlemler sonucunda da istenilen sonuçlar alınamadı. Osmanlı parası 1580’lerden itibaren büyük bir değer kaybına uğradı ve ilk para düzenlemesi yapıldı.

XIX. yüzyılda Osmanlı para sisteminde bazı değişiklikler yapılarak, ilk kez 1839’da “Kaime-i nakdiyye-i mutebere” adıyla kağıt para basıldı. Bu kağıt paranın karşılığı olmayıp, bono gibi kullanılması düşünülmüştü. 1844’te Devlet Darphanesi para basma konusunda tek yetkili kılındı. Bu düzenlemelerden sonra temel para birimi Mecidiye ve Guruş oldu.