Anadolu, İran, Irak, Suriye, Filistin ve Mısır’ı için alan bölgeye Yakındoğu (ön Asya) denilmiştir. XIV. yüzyıl başlarında Yakın Doğu’da Türkiye Selçuklu Devleti, Anadolu beylikleri, Venedik ve Ceneviz kolonileri, Trabzon Rum İmparatorluğu, İlhanlı, Altın Orda ve Memlûk devletleriyle Bizans İmparatorluğu yaşamıştır.

Moğol İstilası sonucunda Türkiye Selçuklu Devleti’nin otoritesi kaybolunca Anadolu’da birçok Türkmen beyliği ortaya çıkmıştır. Bu beyliklerden biri de Osmanlı Beyliği’dir.

Beylikler döneminde Anadolu’da Türk kültürü önem kazanmış ve bölgenin Türkleşmesi tamamlanmıştır.

Bizans İmparatorluğu XIV. yüzyılda eski gücünden oldukça uzaklaşmış, taht kavgaları ve Haçlı Seferleri nedeniyle Anadolu ve Balkanlar’daki nüfuzunu önemli ölçüde kaybetmiştir. Hatta tekfur denilen Bizans yöneticileri merkezden bağımsız hareket etmeye başlamışlardır.

Tekfurların adaletsiz yönetiminden memnun olmayan Bizans halkı, Osmanlı ordularına fazla direnmemiş bu da Osmanlı Devletl’nin genişlemesini kolaylaştırmıştır.

XIV. yüzyılda Avrupa’da, feodal (derebeylik) yapı nedeniyle birbirinden bağımsız birçok devlet kurulmuştur. Bunlar arasında siyasi ve dini çatışmalar yaşanmıştır.

Bu dönemde Balkanlar’da da siyasi ve dini birlik yoktur. Bizans İmparatorluğu, Balkan hâkimiyeti için Sırplarla ve Bulgarlarla mücadele halindedir. Yine Ortodoks, Katolik ve Bogomil isimli Hristiyan mezhepleri arasında da çatışmalar yaşanmaktadır.

XIV. yüzyılda Yakın Doğu, Avrupa ve Balkanlardaki siyasi ve dini bölünmüşlük Osmanlı Devleti’nin kuruluşunu ve büyümesini olumlu yönde etkilemiştir.